header_radio.png

127 Sweet Little Terrorist Song

127 Sweet Little Terrorist Song

127 merges Iranian music influences with jazz all together with an alternative sound.
Some call it folk-punk, the band calls it Khal Punk.

 
بین گروه های راکی که در ایران دیدم چیزی که راجع به 127 برجسته است اینه که یه بند(گروه موسیقی) واقعی اند، یعنی‌ چند تا رفیق بودند که شب و روزشون رو با هم میگذروندند. فن کلاب (علاقه مندانی ثابت) داشتند یعنی‌ آخر هفته‌ها یا وقت و بی‌ وقت یه گروه ۵۰ نفری از دوستان و طرفداراشون رو دور خودشون جمع میکردند و باهاشون پارتی می کردند و براشون و باهاشون موزیک میزدند


 هر کدوم از افراد گروه ۱۲۷ با یه سبک موزیک اجین و آشنا بود، سردار که پیانو می‌زنه، علاقه مند جاز بود؛ سلمک که ترمبون می‌زنه، کلاسیک هم گوش میداد؛ سهراب عشق باب دیلان بود که تو خوندنش هم می‌شه تقلید صدای باب دیلان رو شنید؛ ولی‌ اونقدر همشون با هم وقت گذرونده بودن که ادبیاتشون به یه وحدت رسیده بود و زبون همو خوب میفهمیدند

از دانشگاه هنر بلند شدند، همونجا با هم آشنا شدند و سالن فارابی که تو دانشگاه بود باعث شد ۱۲۷ اولین و تقریبا تنها گروه زیر زمینیه اوایل دهه ۸۰ به حساب بیاد با کلی اجرای رو زمینی‌


با آهنگ
“coming around”
مطرح شدند، و تو جشنواره موسیقی زیرزمینی تهران اونیو شرکت کردند و سوم شدند. مسعود شعاری که سه تار نواز چیره دستیه تو اون آهنگ همراهی شون کرد و خیلی‌ تو مطرح شدن کمک شون کرد

با کلام انگلیسی‌ شروع کردند، سهراب محبی خیلی‌ آزاد هر چی‌ به ذهنش می رسید رو می‌نوشت، حتی اگه بی‌ معنی‌ باشه مثلا آهنگ
“coming around”
معنی خاصی‌ نداره، یه سری کلمات بی ربط که کنار هم قرار گرفتند، بیشتر جریان سیال ذهنه. 
جدا از این نوع متنها، یه سری شعرهای اجتماعی هم دارند… مثلا
“digital device”
که از تکنولوژیک شدن دنیا می گه و یا
“my sweet little terrorist song”
که توصیفیه از وضع یه جوون در “محور شرارت” (به گفته بوش


بعد از آشنایی سهراب با کارهای محسن نامجو، تحولی‌ در کارهاشون می‌شه دید. شعرها فارسی شد، بی‌ پروا تر شد و تو صدای سهراب می‌شه تنوع در خوندن شنید
 و کم کم از اون ژست راک فرا تر رفتند و به خال پانک رسیدند. به ۶ و ۸ بها دادند و روش حسابی کار کردند. این هم یه نکته ی مهم دیگه راجع به ۱۲۷. اکثر گروه های مدعی و راک باز ریتم۶ و ۸ رو به تمسخر می گیرند و چیپ میدونند، در صورتی‌ که سالیان سال این ریتمِ رقص ملت ما بوده. این جوونای مذکور قر دادن و رقص رو بی کلاسی می دونن. ۱۲۷ از ۶ و ۸ استفاده ی مدرن کرد و دوباره با موزیک نسل جوون و امروزی ما آشتیش داد که بتونن باهاش برقصن و شاد باشند و هیچ احساس بی کلاسی نکنند
آلبوم خال پانک فعلا آخرین آلبوم ۱۲۷ است که همه ی اعضای گروه باهم در اون شرکت دارند و از نظر من بهترین و موفقترین آلبومشونه، صدایی نو و بی‌ تقلیده. اگر چه از خیلی‌ چیزها تاثیر گرفتند ولی‌ تقلید نیست و به وضوح می‌شه فهمید که صدا و جای خودشون رو پیدا کردند. ۱۲۷ و موزیک شادشون جای خالی‌ کلوب رقص رو برای مدتی‌ تو تهران پر کرد… 
بعد از مهاجرت سهراب و سلمک به آمریکا، ۱۲۷ دوره ی تازه ای رو شروع کرد و اون هم هجرانه

Comments are closed.